Wrodzony niedobór sucrase-izomaltazy powstały w wyniku cięcia i wydzielania zmutowanej postaci enzymu czesc 4

Izomaltaza kończy się resztą aminokwasową Arg1007, a sacharaza rozpoczyna się zaraz potem Ile1008. Wskazano lokalizację mutacji L340P u pacjenta z CSID i przypuszczalnego miejsca cięcia. Sekwencja peptydu Arg / Ile między izomaltazą i sukrazą jest miejscem trypsyny, w którym dojrzały prekursor pro-SI jest rozszczepiany w świetle jelita przez trypsynę trzustkową (16). (b) Schematyczny rysunek orientacji membrany pro-SI. Wyznacza się koniec NH2 po stronie cytosolowej błony (N), koniec COOH światła (C), domenę łodygi i przypuszczalny obszar cięcia. I, izomaltaza; S, sucrase. Ryc. 2 Molekularne postacie SI w CSID i normalnej kontroli. Próbki biopsji od pacjenta z CSID i normalną kontrolą były znakowane biosyntetycznie w oznaczonym czasie za pomocą 35S-metioniny. (a) Próbki były homogenizowane, solubilizowane i immunoprecypitowane monoklonalnymi przeciwciałami anty-SI. Immunoprecypitaty podzielono na dwie równe części; jedna część była leczona Endo H, a druga nie była leczona. Na koniec próbki poddano SDS-PAGE na 6% żelu stołowym. Żele analizowano za pomocą fluorografii. (b) Bezpośrednie porównanie immunoprecypitatów traktowanych Endo Hc od pacjenta z CSID i kontrolą pokazaną w a. Dodatkowy prążek pojawiający się w próbkach CSID w aib jest wskazywany strzałką. (c) Ekstrakty detergentowe próbek z biopsji od pacjenta i kontrolnej również poddano immunoprecypitacji za pomocą mAb skierowanych przeciwko LPH i aminopeptydazie N (ApN), które służyły jako glikoproteiny graniczne kontrolujące szczoteczkę. Immunoprecypitaty analizowano na SDS-PAGE na 6% żelach płytowych. Na tym etapie badań nie było jasne, czy wyłączne wykrywanie pro-SI jako białka wrażliwego na Endo H. W próbce biopsyjnej pacjenta, pomimo 4 godzin znakowania, było wskazaniem bloku ER lub prawdopodobnie inny i nieznany mechanizm przetwarzania, który pozostał do wyjaśnienia. Przeanalizowaliśmy subkomórkową lokalizację pro-SI w komórkach nabłonkowych pacjenta za pomocą znakowania immunologicznego. Figura 3 pokazuje nieco silniejsze znakowanie ER w tkance pacjenta (wkład w c) niż w próbce z biopsji kontrolnej; znakowanie cystern Golgi było porównywalne w obu próbkach. Z drugiej strony tkanka kontrolna ujawniła intensywne etykietowanie ograniczone do błony brzegowej szczoteczki (5), której nie można było wykryć w tkance pacjenta. Zarówno pacjent, jak i próbki kontrolne nie wykazywały oznakowania błony podstawno-bocznej. Całkowita liczba cząsteczek złota była o kilka rzędów wielkości wyższa w biopsji kontrolnej niż w tkance pacjenta i nie korelowała z normalnymi poziomami syntetycznymi wynikającymi z danych biochemicznych. Jednym z wyjaśnień dla tych różnic między danymi morfologicznymi i biochemicznymi było to, że w skróconej formie pro-SI brakowało domeny zakotwiczającej w błonie, było to białko hydrofilowe i kompetentne w transporcie, które nabyło złożone kompleksy glikanów w aparacie Golgiego i zostało wydzielone do środowiska zewnętrznego. W tym przypadku złożona forma glikozylowana ledwo zostanie wykryta w lizatach komórkowych na poziomie białka, jak to niedawno wykazano dla rozpuszczalnego mutanta cząsteczki pro-SI (10). W rzeczywistości znaczna część białka nie była obecna w komórce w stanie stacjonarnym, co wyraźnie wykazano przez słabe znakowanie immunologiczne. Możliwą interpretacją opartą wyłącznie na danych biochemicznych było to, że pro-SI i jego skrócona forma w tkance pacjenta nie nabyła złożonego typu glikanów w aparacie Golgiego i została zablokowana wewnątrzkomórkowo w ER lub w pre-Golgi przedział. Jest to tylko częściowo uzasadnione danymi morfologicznymi, ponieważ wykryto różnicę pomiędzy intensywnością znakowania ER w dwóch próbkach. Ryc. 3 Ultrrastrukturalna lokalizacja SI w biopsyjnych próbach CSID i normalnej kontroli. SI zlokalizowano na cienko zamrożonych odcinkach biopsji jelita cienkiego pacjenta (a i c) i kontroli (b i d), które wyznakowano poliklonalnym przeciwciałem przeciwko SI i 12-nm dużymi kozimi anty-króliczymi immunogolkowymi cząstkami. Błony szczytowe (strzałki) dotkniętych enterocytów wykazują jedynie słabe znakowanie przez przeciwciało SI, w przeciwieństwie do kontrolnych enterocytów. Błony podstawno-boczne enterocytów są wolne od znakowania. Podczas gdy nie ma różnicy w gęstości znakowania w stosach Golgiego między enterocytami kontrolnymi pacjenta i kontrolnym, ER zawiera nieznacznie zwiększoną liczbę cząsteczek złota w dotkniętych enterocytach w porównaniu z komórkami kontrolnymi. Mi, mikrokosmki; Lu, światło; TJ, szczelne skrzyżowanie; BL, membrana podstawno-boczna; D, desmosom; G, aparat Golgiego; M, mitochondria
[więcej w: depilacja brazylijska poznań, ostry dyzur okulistyczny, operacje plastyczne dr szczyt ]
[przypisy: sklep pszczelarski łysoń, bartnik bielsko, przychodnia bielsko komorowicka ]